tag:blogger.com,1999:blog-28146534702162035582011-09-10T05:41:51.555-07:00ιστορίες για τρίχες - historias de pelosHaris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-14727077956363134622010-12-12T11:37:00.000-08:002010-12-12T12:49:57.851-08:00<span style="color:#ffcc00;">Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές μου τόσο στην συνεργασία μου με το περιοδικό "ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ" όσο και στον "ψαλίδιό" μου ήταν το κείμενό μου, τον προηγούμενο Αύγουστο, για τους σεισμούς του 1953 και τις μαρτυρίες ανθρώπων που τους έζησαν. Εκεί συμπεριέλαβα και τις ιστορίες που άκουγα μικρό παιδί από τις γιαγιάδες μου, ιστορίες τόσο αληθινές που έκαναν πολλούς παλιούς ζακυνθινούς που τις διάβασαν, να με αναζητήσουν και να μου πουν πόσο συγκινήθηκαν και πόσες αναμνήσεις τους ξύπνησα.<br /><br />Ένας από αυτούς είναι και ο κύριος Αντρέας Στάβερης ο οποίος, αν και δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά, μου στέλνει συνεχώς ηλεκτρονικά μηνύματα με απίστευτες και σπάνιες φωτογραφίες από την παλιά Ζάκυνθο και τις μέρες του σεισμού, υλικό που είναι κρίμα να μην μοιραστώ και προβάλω από τον "ψαλίδιό" μου.<br /><br />Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η ανάρτηση στον κύριο Αντρέα Στάβερη, στον οποίο ανήκει και το υλικό, και σε όλους τους παλιούς Ζακυνθινούς..<br /><br /><br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUx99r7wMI/AAAAAAAAAP4/wDNWaEgBKAs/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259D%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%252861%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 218px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549897056404619458" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUx99r7wMI/AAAAAAAAAP4/wDNWaEgBKAs/s320/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259D%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%252861%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"><br />Η πόλη της Ζακύνθου πριν τους σεισμους του 1953...<br /><br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUx3IEj7bI/AAAAAAAAAPw/ZbDN8RU6qIA/s1600/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252855%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 230px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549896938933185970" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUx3IEj7bI/AAAAAAAAAPw/ZbDN8RU6qIA/s320/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252855%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"><br />Όταν ακόμα η πλατεία Σολωμού είχε τροχονόμο!!!<br /><br /><br /></span><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxupHF_5I/AAAAAAAAAPo/UFfywku5npg/s1600/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252824%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549896793183354770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxupHF_5I/AAAAAAAAAPo/UFfywku5npg/s320/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252824%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Άνθρωποι που γλύτωσαν από την καταστροφή κουβαλούν ότι τους απέμεινε...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;"><br /><br /><br /></span></div><div><span style="color:#ffcc00;"></span></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxcmyTkfI/AAAAAAAAAPg/GCv9QBST8M0/s1600/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252853%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 218px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549896483321647602" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxcmyTkfI/AAAAAAAAAPg/GCv9QBST8M0/s320/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252853%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Η πόλη της Ζάκυνθου, ένα απέραντο οικόπεδο, μετά την απομάκρυνση των μπάζων από τα κατεστραμένα κτίρια...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;"><br /></span></div><div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxNSG5adI/AAAAAAAAAPY/KXYbxuB77ec/s1600/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252835%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 294px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549896220072831442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUxNSG5adI/AAAAAAAAAPY/KXYbxuB77ec/s320/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252835%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><br /><div><span style="color:#ffcc00;">Η ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης της Ζακύνθου...<br /><br /></span></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUw75g4v9I/AAAAAAAAAPQ/3gqFvlHTRuI/s1600/%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A4%25CE%2591%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%2528124%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 235px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549895921413177298" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUw75g4v9I/AAAAAAAAAPQ/3gqFvlHTRuI/s320/%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A4%25CE%2591%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%2528124%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Η Ζάκυνθος μετά τους σεισμους...<br /><br /><br /></span><div></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUwMsBshzI/AAAAAAAAAPA/wQ_OYOCFPq0/s1600/%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25A1T%25CE%2596%25CE%2591%25CE%2594%25CE%2591.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 249px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549895110338840370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUwMsBshzI/AAAAAAAAAPA/wQ_OYOCFPq0/s320/%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25A1T%25CE%2596%25CE%2591%25CE%2594%25CE%2591.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Ο νερουλάς στη προσεισμική Ζάκυνθο, στη παλιά βρύση, στη Στρατζάδα. στη γειτονιά που μεγάλωσα...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;"><br /></span></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUv8ma9v1I/AAAAAAAAAO4/zfX2tT98iZE/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259D%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%2528195%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549894833956306770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUv8ma9v1I/AAAAAAAAAO4/zfX2tT98iZE/s320/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259D%2B%25CE%25A4%25CE%259F%2B1953%2B%2528195%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Ο εορτασμός των Φώτων στην Ζάκυνθο του 1902!<br /><br /></span></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUvgM--lVI/AAAAAAAAAOw/HcbofcuwCp0/s1600/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252852%2529.jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 210px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549894346091697490" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUvgM--lVI/AAAAAAAAAOw/HcbofcuwCp0/s320/%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%259F%25CE%2599%2B1953%2B%252852%2529.jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> Οι ζακυθινοί μπαρμπέρηδες στην πλατεία του Σολωμού, σε υπαίθρια κουρεία...<br /><br /></span><div></div><div><span style="color:#ffcc00;"></span></div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUvIevOHNI/AAAAAAAAAOo/kXo0naOIqt0/s1600/%25CE%2586%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%2B%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25B1%2Bfoto%2B%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585%2B%25CF%2583%25CE%25B5%2B%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25B1%2B%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%2B%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BD%2B%25CE%25B5%25CE%25BE%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25A0%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582%2B%25CE%25A3%25CE%25BF%25CE%25BB%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%258D%2B%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CF%2584%25CE%25B7%2B%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25AC%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25AC%25CE%25B8%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2582..jpg"><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549893938540584146" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUvIevOHNI/AAAAAAAAAOo/kXo0naOIqt0/s320/%25CE%2586%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%2B%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25B1%2Bfoto%2B%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585%2B%25CF%2583%25CE%25B5%2B%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25B1%2B%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%2B%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BD%2B%25CE%25B5%25CE%25BE%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25A0%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582%2B%25CE%25A3%25CE%25BF%25CE%25BB%25CF%2589%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%258D%2B%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CF%2584%25CE%25B7%2B%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25AC%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25AC%25CE%25B8%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2582..jpg" /></span></a><span style="color:#ffcc00;"> </span></div><br /><br /><div><span style="color:#ffcc00;">Μία ακόμα φωτογραφία με τους μπαρμπέρηδες της Ζακύθου μετά την καταστροφή, σε παράγκα, στην πλατεία Σολωμού, προς την πλευρά της αποβάθρας.<br /><br /></span><div><div><div><div><div><div><div><div><div><div><div><br /><div><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549884525027446530" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUmkiqyzwI/AAAAAAAAAMw/A5IM5ir3AzM/s320/14.jpg" /></span></div><br /><div><span style="color:#ffcc00;">Ο κύριος Στάβερης μου σημείωσε γι αυτή την σπάνια φωτογραφία ότι διακρίνεται η παραλία πριν γίνουν επιχωματώσεις. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν το μπαστούνι του Αγίου, η αριστερή προβλήτα δηλαδή του λιμανιού της Ζακύνθου. Στο καμπαναριό του Αγίου υπήρχαν τα ναυπηγεία και παραλία με άμμο. Γι αυτό ακόμα και σήμερα την περιοχή την ονομάζουμε "Άμμο", αν και πια δεν υπάρχει ίχνος παραλίας. </span></div><br /><br /><div><span style="color:#ffcc00;"></span></div><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 232px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549893564900781458" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUuyu0jLZI/AAAAAAAAAOg/mS5sV-ry4xk/s320/18.jpg" /><br /></span><div><span style="color:#ffcc00;">Μία ακόμη παμπάλαια φωτογραφία από το λιμάνι, στην πλευρά του Αγίου Νικολάου του Μώλου και τα Ρεπάρα, την εποχή όπου "ακόμα στη Ζάκυθο ερχότανε τα ιστιοφόρα πλοία", στις αρχές του 20ου αιώνα.<br /><br /></span></div><br /><p><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549886386811797154" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUoQ6WxfqI/AAAAAAAAANA/24YIQtNA00U/s320/JPEG_002.JPG" /><br />Η σημείωση του κύριου Στάβερη γι αυτή την φωτογραφία ήταν μία συγκλονιστική αποκάλυψη για μένα, από το παρελθόν της οικογένειάς μου που άκουγα σε διηγήσεις, σαν παραμύθι, και πια τα παραμύθια μου αποκτούσαν και εικόνα. Πρόκειτα για έναν γερανό που μετά από την καταστροφή απομακρύνει μπάζα από την πλατεία Αγίου Μάρκου προς την πλατεία Ρούγα. "Αριστερά διακρίνονται ερείπια από το μαγαζί του νόνου σου", του παππού μου...</span></p><br /><p><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 262px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549887699376507394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUpdUCligI/AAAAAAAAANQ/5lXGgeYRhi4/s320/PDVD_003.JPG" /></span></p></div><br /><div><span style="color:#ffcc00;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 262px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549887591100304962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TQUpXArhzkI/AAAAAAAAANI/LWSUw_5wPLs/s320/PDVD_002.JPG" /><br />"Όπου φύγει, φύγει"...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Μετά την καταστροφή ζακυθινοί με ότι τους απέμεινε εγκαταλείπουν το νησί...<br /><br /><br />Τέλος, μαζί με όλο αυτό το υλικό, ο κύριος Στάβερης μου απέστειλε και το παρακάτω κείμενο που υπογράφει ο Στέλιος Τζερμπίνος, δικηγόρος, συγγραφέας και ερευνητής, τον οποίο γνωρίζω από την εποχή που έκανε έρευνα για την ιστορία της φιλαρμονικής Ζακύνθου, της πρώτης φιλαρμονικής της Ελλάδος (1815), στην οποία για πάνω από 17 χρόνια χτύπαγα τα κρουστά μου...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;"></span></div><div><br /><br /><span style="color:#ffcc00;">ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΕΙΣΜΟΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΟΥ 1953 </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">«Επί του πτώματος της νεκρωμένης πόλεως Ζακύνθου επέπεσαν σαν αχόρταγα και πεινασμένα όρνεα υπό μορφήν εργατοτεχνιτών, ξυλουργών και εργολάβων, διαφόρων ποιοτήτων και επαγγελμάτων άνθρωποι εκ πολλών χώρων της Ελλάδος και ιδίως της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανίας. Και ήρχισεν η κατασκευή των ξυλίνων παραπηγμάτων εις τους συνοικισμούς κατά τρόπον προοιωνίζοντα τας ατελείας και τα μειονεκτήματα που αργότερα επαρουσίασαν... </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Ολα γίνονται και εκτελούνται αψυχολόγητα, πρόχειρα, άπονα, βεβιασμένα, αμελέτητα, άσωτα. Στο κράμα αυτό των αθλιοτήτων εστηρίχθη η πρόχειρη στέγασις του δεινοπαθήσαντος και κατατεμαχισμένου πληθυσμού της πόλεως... </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Οι μπουλντόζες και οι ξένοι προς την Ζάκυνθο, προς την ιστορία της και τον πολιτισμό της άνθρωποι που επέδραμαν "για να δουλέψουν" δεν εσεβάσθησαν τίποτε. Λαξευμένοι λίθοι, που επί αιώνες είχαν χαρίσει το θαυμάσιο εκείνο αρμονικό και καλλιτεχνικό σύνολο που ενεφάνιζε η πόλις της Ζακύνθου (αγκωνάρια των Ναών Φανερωμένης, Αγίων Πάντων, Ιεροσπουδαστηρίου Ιησουητών, μεγάρου Κομούτων, Νομαρχίας και άλλων), εσύρθησαν και ερρίφθησαν στη θάλασσα...». </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Ισως αυτά (ή περίπου αυτά) να έγραφα κι εγώ, αν από τότε μέχρι σήμερα δεν είχε μεσολαβήσει η διαρρεύσασα 50ετία. Σήμερα όμως που η αδρότητα με την οποία διαπλάσσεται η πολιτιστική ζωή στη Ζάκυνθο πραγματώνει μιαν αρνητική υπέρβαση ανάμεσα στο εφικτό και στο ευκταίο, η θέση του γράφοντος, παρά την προμετωπική ένθεση της γνώμης του σπουδαίου βιεννέζου στοχαστή, επιβάλλει την αποβολή κάθε στοιχείου μεταφυσικής. Ζώντας και σκεπτόμενος (και αμφιβάλλοντας βέβαια), κατά την καρτεσιανή εκδοχή και αντιφάσκοντας προς το κλασικό Dum spiro, spero, δεν διατηρώ καμία ελπίδα ότι θα με καταλάβει ποτέ ο σύγχρονος homo Zakynthius. Του οποίου η οποιαδήποτε σχέση ή ομοιότητα με τα πνεύματα που, κατ' ιδεατήν αναφοράν, μπορεί (πεπλανημένα μάλλον) να πλανώνται πάνω από τις στάχτες της Ζακύνθου, μετά το 1953, είναι ανύπαρκτη έως τυχαία.<br />Πίσω από ένα παρόν που εξελίσσεται αρνητικά, ευτελίζοντας ή εκφυλίζοντας τις αξίες, η οπτική του μέλλοντος δεν μπορεί παρά να είναι δυσοίωνη. Αν την ίδια παρατήρηση έκανε κάποιος μετά το τέλος μιας άλλης καταστροφής, του B' Παγκοσμίου Πολέμου ας πούμε, θα είχε ασφαλώς άδικο. Γιατί ανεξάρτητα από τα δεινά που είχε επισωρεύσει στην ανθρωπότητα ο πόλεμος αυτός, η επούλωση των πληγών και οι προοπτικές της ανασυγκρότησης ήταν υπαρκτές, και η έλλογη δρομολόγηση της πραγμάτωσής τους ήταν ικανή να στηρίξει την ελπίδα. </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">H μεταφορά του παραδείγματος στη μετά σεισμούς ζακυνθινή πραγματικότητα δεν θα ήταν εύστοχη. Γιατί, πέρα από αδρομολόγητες προοπτικές και την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η καταστροφή από το επίσημο κράτος, εξέλιπε η συνείδηση της συνέχειας του χαμένου πολιτισμού. Και για την απώλεια αυτή δεν έφταιξαν μόνο οι σεισμοί και η κρατική πρόνοια. </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Με τη σεισμοπυρκαϊά δεν καταστράφηκε μόνο ο 500χρονος υλικός πολιτισμός της πόλης της Ζακύνθου, στο πρόσωπο της οποίας άλλωστε αντανακλούσαν όλη του η καλλιέργεια και η ιστορική του δομή. Δεν καταστράφηκαν μόνο τα μνημεία της τέχνης, τα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα, οι ρυθμοί των εκκλησιών, η πνευματική κληρονομιά, οι βιβλιοθήκες, τα έργα της διανόησης, η αστική λαϊκή κουλτούρα. Ολα αυτά με την πάροδο του χρόνου (και της όποιας διάρκειάς του) θα μπορούσαν να ξαναγίνουν. Καταστράφηκε όμως και κάτι μη αποκαταστάσιμο: ο ψυχικός δεσμός του Ζακυνθινού με τη μάνα του την πόλη. Μιλώ για την πόλη γιατί εκεί κυρίως συντελέστηκε η καταστροφή και εκεί ακριβώς επισημαίνονται οι πολιτισμικές της συνέπειες. </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Ο,τι στα τελευταία 500 χρόνια αποτέλεσε γνώρισμα της ζακυνθινής ψυχοσύνθεσης (η αγάπη για τη γενέθλια πόλη, ο «σπουργιτισμός» των Ζακυνθίων, αν θέλετε, η υγιεινή αγωγή της εθιμολατρίας, η ποιοτική αντίληψη του πολιτισμού, η ευπροσηγορία της καθημερινότητας, μεταλλάχθηκαν μέσα στη σκληράδα του μπετόν και την έλλειψη αναστολών του νέου πληθυσμού. </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">H art de vivre που χαρακτήριζε την προσεισμική (αστική) κοινωνία της Ζακύνθου (πλούσιους και φτωχούς) παραμένει πια απολίθωμα πομπηιανής τοιχογραφίας και νοσταλγικό όνειρο αθεράπευτων ρομαντικών, και συγγνώμη από τους τυχόν διαφωνούντες. </span></div><div><br /><span style="color:#ffcc00;">Κι αν όλα αυτά μπορεί να πει κανείς ότι έτσι κι αλλιώς θα συνέβαιναν, είτε με σεισμούς είτε χωρίς, και αποτελούν αναπόφευκτες συνέπειες της... εξέλιξης, εγώ δεν θα διαφωνήσω. Δεν θα παύω όμως να τα επισημαίνω ως συμπτώματα πολιτισμικής παρακμής και ως ιστορικά τεκμήρια της εποχής που ζούμε, ώστε, αν κανείς κάποτε τα διαβάσει, να θυμηθεί τη ρήση του Wittgestein που προτάχθηκε στην αρχή του παρόντος. </span></div><div><span style="color:#ffcc00;"></span></div><div><span style="color:#ffcc00;"></span> </div><div><span style="color:#ffcc00;"></span> </div><div><span style="color:#ffcc00;">*** Κύριε Στάβερη σας ευχαριστώ πολύ. Είστε ο νόνος που ο καθένας θα ήθελε για να ακούει τις ιστορίες σας...</span></div><div><span style="color:#ffcc00;">Χάρης<br /></span></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-1472707795636313462?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-3830694552487054482010-09-03T11:43:00.000-07:002010-09-03T12:07:56.850-07:00<div align="justify"><br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TIFFCE7IwGI/AAAAAAAAAMg/cjUMBqQtZZU/s1600/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 233px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512763320862031970" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TIFFCE7IwGI/AAAAAAAAAMg/cjUMBqQtZZU/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg" /> <p align="justify"></a><br /><br /><span style="color:#ffff66;">Έφυγε στα 86 της χρόνια η νόνα μου η Άννα, η μητέρα του Ψαλίδιου, αν και ως προς την ηλικία διατηρώ μία αμφιβολία. Πάντα έλεγε ότι ήταν όσο έλεγε η ταυτότητά της αφού όπως λέγανε οι συμπεθέρες οι ζακυνθινιές, εκείνα τα χρόνια δεν δηλώνανε αμέσως στο ληξιαρχείο τα παιδιά και ο πατέρας της την είχε δηλώσει με μία καθυστέρηση 5 χρόνων. Έφυγε λοιπόν η νόνα μου εκεί γύρω στα 86 και παραπάνω ίσως, ποτέ δεν θα μάθουμε, αλλά αυτό πρέπει σε μια μικρή κοντέσα, αφού η γιαγιά που μέχρι τα γεράματα, παρόλα τα βάσανα και τα προβλήματα, διατήρησε ένα στυλ, κάτι που μάλλον κληρονόμησα και εγώ, κουβαλώντας μία σχετική έπαρση.<br /><br />Έφυγε η νόνα και πήγε να βρει τον άντρα της τον Γιώργο και τον αγαπημένο της γιο που τον έχασε μόλις 37 χρονών από αδύνατη καρδιά. Θα κάθονται τώρα και οι τρεις και θα τα λένε εκεί πάνω, σίγουρα με τσιγαράκι στο χέρι. Αυτό ναι, ποτέ η νόνα δεν αποχωρίστηκε το τσιγαράκι. Ακόμα και το καλοκαίρι που είχε πέσει σε κώμα και της έκαναν μετάγγιση και ξαναζωντάνεψε, ζήτησε στο νοσοκομείο ελληνικό καφεδάκι και τσιγαράκι. Την θυμάμαι πάντα, με απαράμιλλο στυλ, σταυροπόδι και το τσιγαράκι slim, αμέσως μόλις έσβηνε στο τασάκι την γόπα να το σκεπάζει με μία χαρτοπετσέτα διότι την ενοχλούσε πολύ μετά η μυρωδιά!<br /><br />Επίσης θυμάμαι μία πολύ δυνατή σκηνή, να έχουμε πάει στον τάφο του θείου Γιάννη, του γιου της, και να του ανάβει ένα τσιγάρο και να το βάζει κάτω στο χώμα και το τσιγάρο να καπνίζει κανονικά μέχρι τέλους. Αυτή την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ.<br /><br />Ο παππούς δεν άκουγε καλά. Και η γιαγιά πειραματιζόταν στο επίπεδο κουφαμάρας του παππού. Με εκείνο το ζακυνθινό, καυστικό χιούμορ έβριζε την αδελφή του παππού που κάποια διαφωνία θα είχαν. Επαναλάμβανε την βρισιά αυξάνοντας λίγο λίγο την ένταση. Είναι μία από τις πιο αστείες μου αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία.<br /><br />Λάτρευα τα κυριακάτικα φαγητά της, όποτε τρώγαμε στη γιαγιά. Έβαζε στα κοκκινιστά της υπερβολική κανέλα και άλλα μυρωδικά που δεν άρεσαν στους άλλους, αλλά εγώ ξετρελαινόμουν. Ήταν διαφορετικές γεύσεις, πιο… κοντέσικες…<br /><br />Τα τελευταία χρόνια που είχε πρόβλημα με τα πόδια της δεν μας επισκεπτόταν στο κεραμυδάκι. Αν και αρχικά με μία στήριξη θα μπορούσε να ανέβει τα σκαλιά, δεν επέτρεπε να την δούμε έτσι να μην μπορεί να ανέβει, ούτε να την δουν οι γείτονες. Είχε μια αξιοπρέπεια, όσο της επέτρεπε η ζωή της και η κοινωνία της. Είχε τα πάθη της αλλά αυτό είναι τόσο ανθρώπινο. Τόσο γλυκό για καθέναν μας που αποδέχεται τα λάθη και τα πάθη του.<br /><br />Εκείνοι οι παλιοί, παρόλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες, είχαν μέχρι τέλους μια τόσο μεγάλη διάθεση για ζωή που εμείς δεν έχουμε πια. Θα την θυμάμαι με πολύ γλύκα.<br /></span><br /><br /></p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TIFFmw7eoJI/AAAAAAAAAMo/S9i-t9IJWfc/s1600/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 245px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512763951149916306" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TIFFmw7eoJI/AAAAAAAAAMo/S9i-t9IJWfc/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-383069455248705448?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-58909981651476514912010-08-31T04:21:00.001-07:002010-08-31T04:25:10.827-07:00Έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο την παρακάτω φωτογραφία, πολύ συγκινητική, καθώς και το μήνυμα που ακολουθεί από τον κ. Ανδρέα Στάβερη και τον ευχαριστώ πολύ.<br />Σίγουρα ο Ψαλίδιος θα καταλάβει ποιός είναι και θα επικοινωνήσει μαζί του.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/THzl4QeouLI/AAAAAAAAAMQ/hm6VICb5UZ0/s1600/%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%99+1953+(52).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 210px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/THzl4QeouLI/AAAAAAAAAMQ/hm6VICb5UZ0/s320/%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%99+1953+(52).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511532798653544626" /></a><br /><br /><br />Αγαπητέ Χάρη, <br />σου στέλνω μια φωτό με τους μπαρμπέρηδες στη πλατεία Σολωμού τον Αύγουστο του 1953.<br />Ο αριστερός στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου. <br />Εάν δείξεις τη φωτό στον Αντώνη θα καταλάβει ποίος είμαι.<br /> <br /> Γειά-Χαρά<br /> Ανδρέας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-5890998165147651491?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-72278356184893350692010-08-11T10:19:00.000-07:002010-08-11T11:48:15.570-07:00<div align="right"><span style="font-family:Arial;"></span><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504211504321407954" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLjM1uyK9I/AAAAAAAAAMI/tl3E7larWTo/s320/23.jpg" /> <br /> <br /><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Παιδιά ζακυνθινών σεισμοπαθών </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">φιλοξενήθηκαν αρχικά σε κατασκηνώσεις </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">στην Πάτρα και αλλού, και στη συνέχεια </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">σε ορφανοτροφεία και οικοτροφεία, </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">εκτός του νησιού. </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Κάποια από αυτά δεν γύρισαν ποτέ πίσω </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">στις οικογένειές τους. Δόθηκαν για υιοθεσία. </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Δεξιά ο πατέρας μου, Αντώνιος Τορτορέλης, </span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">κατάφερε να ξαναγυρίσει κάποτε στους δικούς του.</span></div><div align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;"></span></div><div align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></div><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><em></em></span></span></p><p align="justify"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><em>Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό <strong>ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ, τεύχος 923, Αύγουστος 2010</strong>, στη στήλη που επιμελούμαι με τίτλο <strong>"ΘΑΛΑΤΤΑ Ναυτική παράδοση και κληρονομιά".</strong> Για άλλη μια φορά "εκμεταλεύομαι" τον χώρο που μου δίδεται στο περιοδικό για να γράψω ιστορίες για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ζάκυνθο, αλλά αυτή τη φορά είδα την δημοσίευση με πολύ συγκίνηση αφού πρόκειται για πολύ δικές μου και συναισθηματικά φορτισμένες ιστορίες. Αφιερωμένο στις δύο μου γιαγιάδες.</em></span></span></p><p align="justify"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:Arial;color:#ffff66;"></span></span></p><p align="justify"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:Arial;color:#ffff66;"></span></p><p align="justify"> <br /></span> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">Οι σεισμοί του Αυγούστου του 1953 ισοπέδωσαν σχεδόν ολοκληρωτικά την Κεφαλονιά, την Ιθάκη και την Ζάκυνθο. Εκατοντάδες ήταν οι νεκροί και χιλιάδες οι τραυματίες. Αλλά και όσοι σώθηκαν, τραυματίστηκαν στην ψυχή τους βλέποντας τον κόσμο τους να αλλάζει τραγικά και ολοκληρωτικά. Ένας υπέροχος, νησιωτικός πολιτισμός χάθηκε κάτω από τα γκρεμίσματα και τις φωτιές. Πολύτιμα αρχεία από την εποχή της Ενετοκρατίας, σπάνια έργα τέχνης, αρχεία συγγραφέων και ποιητών, κτίρια πραγματικά μνημεία, θρησκευτικά κειμήλια, όλα χάθηκαν. Ο πληθυσμός των νησιών άλλαξε δραματικά. Παρόλη την αρχική απαγόρευση από την Κυβέρνηση για εγκατάλειψη των νησιών από τους ντόπιους κατοίκους τους (υπήρχε ο φόβος της ολοκληρωτικής ερήμωσής τους) χιλιάδες νησιώτες διέφυγαν με κάθε μέσο στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Στην Ζάκυνθο, από τις 48.000 κατοίκους πριν το σεισμό, απέμειναν μόλις 20.000 μετά την καταστροφή. <br /> <br />Η σεισμοπυρκαγιά του ’53 αποτελεί μια ημερομηνία σταθμό στην Επτανησιωτική Ιστορία. Σήμερα, 57 χρόνια μετά, όλα μετρώνται χρονικά με την επεξήγηση «προσεισμικά ή μετά το σεισμό». </span></p><span style="font-family:Arial;"></span><p align="justify"> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">Οι δυο πρώτες μαρτυρίες είναι οι ιστορίες που άκουγα παιδάκι από τις δύο μου γιαγιάδες, την Άννα Τορτορέλη και την Αθηνά Θεοδόση, αντίς για παραμύθια. Την μαρτυρία του Βετεράνου του Π.Ν. Κ. Γεώργιου Μόραλη μαζί με τη φωτογραφία από τα χαλάσματα της Κεφαλονιάς μου παρέδωσε ο ίδιος εγγράφως, το 2003, όταν τον γνώρισα στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος και μιλήσαμε για τα Επτάνησα και την καταγωγή μου. Το ποίημα γράφτηκε από την Ζακυνθινιά ποιήτρια Μάχη Μουζάκη λίγες μέρες μετά την καταστροφή, στις 31 Αυγούστου του 1953, όταν εγκατέλειπε το νησί μαζί με την οικογένειά της. Το κείμενο για την λιτανεία του Αγίου Διονυσίου, στις 24 Αυγούστου του 1953, υπογράφει ανώνυμος συγγραφέας με το ψευδώνυμο Eliezer στην ετήσια εικονογραφημένη επιθεώρηση «Ζάκυνθος 1983» η οποία ήταν αφιερωμένη στα 30 χρόνια μετά το σεισμό. </span></p><p align="right"><span style="font-family:Arial;color:#ffff66;"></span></p><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><p align="right"> <br /></p></span><p align="right"></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLjAt_rKmI/AAAAAAAAAMA/l1YjnsZb5YQ/s1600/22.jpg"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 219px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504211296086338146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLjAt_rKmI/AAAAAAAAAMA/l1YjnsZb5YQ/s320/22.jpg" /></span></a></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Η κατεστραμμένη Φανερωμένη, </span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">όπου χάθηκαν σπάνιοι καλλιτεχνικοί θησαυροί</span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLiqurfZOI/AAAAAAAAAL4/PI-lg9RnNeM/s1600/21.jpg"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 195px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504210918312994018" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLiqurfZOI/AAAAAAAAAL4/PI-lg9RnNeM/s320/21.jpg" /></span></a><span style="color:#ffff66;"> <br /><span style="font-family:times new roman;">Εικόνα από την τραγική νύχτα της 12ης Αυγούστου, </span></span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">όπου μετά τον μεγάλο σεισμό ξέσπασε πυρκαγιά</span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 297px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504210500671492210" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLiSa1_0HI/AAAAAAAAALw/izcX3FCo6Xs/s320/20.jpg" /> <br /></span><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Στρατιώτες βοηθούν στην απομάκρυνσης των μπαζών <br /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="justify"> <br /> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><strong>Αθηνά Θεοδόση:</strong></span></p><p align="justify"><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">«Με τον πρώτο σεισμό είχανε ξεκολλήσει μερικές πέτρες στο σπίτι μας. Ήταν ένα πέτρινο, δίπατο, στο Κεραμιδάκι. Έτσι λέγεται η γειτονιά μας γιατί υπάρχουνε πολλές πηγές και τότενες δεν υπήρχαν βάνες. Έτσι είχανε βάλει ένα κεραμίδι ανάποδα, στην μεγάλη, πέτρινη βρύση, και έτρεχε το νερό συνέχεια από ’κει. Όλη η Ζάκυνθος ερχότανε το απόγευμα με μπότσες να πάρουνε φρέσκο νερό. <br /> <br />Το πρωί της Τετάρτης (12 Αυγούστου) είχα πάει στο μπακάλικο και εκεί οι γυναίκες λέγανε ότι ακούγονται φήμες για μεγάλο σεισμό αλλά από την Νομαρχία το κρύβανε για να μην φοβηθεί ο κόσμος. Έτσι καθόμασταν στη βεράντα και είχα συνέχεια το νου μου στα παιδιά. Ήμουν με τον μεγάλο μου γιο και τον μπέμπη, αβάπτιστο ακόμα, και την πεθερά μου. Από την βεράντα, που ήταν λίγο υπερυψωμένη, αφού η γειτονιά μας είναι στους πρόποδες του λόφου και είναι αμφιθεατρική, έβλεπα και τις δύο μου κόρες (8 και 6 χρονών), κάτω στην πέτρινη βρύση που παίζανε μπουγέλο μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. <br /> <br />Στις εντεκάμιση έγινε ο μεγάλος σεισμός. Το σπίτι πίσω μας έπεσε και σηκώθηκε σκόνη παντού. Άρπαξα τα αγόρια μου και φώναζα τα κορίτσια αλλά δεν άκουγα τίποτα από την φασαρία. Η γη έτρεμε συνέχεια. Η πεθερά μου με τράβηξε να ανεβούμε ψηλά στο λόφο για να σωθούμε. Όταν ανεβήκαμε πιο ψηλά, μαζί με άλλους γείτονες που είχαν γλιτώσει, βλέπαμε κάτω να μην έχει μείνει τίποτα όρθιο. Και σε εκείνο το χαλασμό σκεφτόμουνα ότι είχα αφήσει τις κόρες μου. Πέταξα τα αγόρια στην πεθερά μου να πάω να τις σώσω. Εκείνη μου ούρλιαζε ότι τα έχασα τα κορίτσια μου, ότι σκοτωθήκανε, και να μην πάω γιατί θα σκοτωθώ και εγώ και θα μείνουνε και τα αγόρια μου ορφανά. Εγώ δεν την άκουσα και πήγα. Όταν κατέβηκα κάτω, στην γειτονιά μας ξανά, δεν έβλεπα τίποτα και δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Φώναζα τα ονόματα των κοριτσιών και κατευθυνόμουνα προς την βρύση μπουσουλώντας. Άκουσα τη φωνή της μικρής μου κόρης να με φωνάζει και προσανατολίστηκα. Την βρήκα και την τράβαγα να την πάρω αγκαλιά να φύγουμε. Ήταν μούσκεμα και νόμιζα ότι ήταν βρεγμένη από την βρύση. Αλλά ήταν από αίμα. Το κεφάλι της ήταν πλακωμένο από δύο μεγάλες πέτρες, από την παμπάλαια βρύση που είχε καταρρεύσει. Δεν ξέρω πού βρήκα την δύναμη να κουνήσω εκείνους τους ογκόλιθους! Πήρα την κόρη μου και ανέβαινα τον λόφο, για να την αφήσω στην πεθερά μου και να γυρίσω να βρω την μεγάλη μου. Αλλά ευτυχώς η μεγάλη είχε γλιτώσει και είχε βρει την γιαγιά της, στο λόφο. Μετά με αγωνία περιμέναμε τον άντρα μου, που ήταν στη δουλειά. <br /> <br />Αργότερα ξέσπασε η φωτιά και όλο ανέβαινε προς τον λόφο. Αναγκαστήκαμε να ανεβούμε πιο ψηλά, στο λόφο του Στράνη. Όλη τη νύχτα ακούγαμε τα ουρλιαχτά από τους φυλακισμένους που είχαν εγκλωβιστεί και βλέπανε να έρχεται η φωτιά. Καθόμασταν ανάμεσα στις ελιές τρομαγμένοι, ενώ κινδυνεύαμε και από τα άλογα, που είχανε αφηνιάσει και είχανε λυθεί και τρέχανε ανάμεσα στον κόσμο και μας πλακώνανε. <br /> <br />Μετά από τρεις μέρες ήρθαν από τον Ερυθρό Σταυρό και μου δώσανε μία ασπιρίνη για την τραυματισμένη μου κόρη. Μετά από καμιά εβδομάδα, μια νοσοκόμα από την Κατερίνη, περιποιήθηκε το κεφάλι της κόρης μου και βάφτισε τον μπέμπη. Δεν ξέραμε τι μας περίμενε. Μετά μας ρίχνανε τα αμερικάνικα αεροπλάνα ψωμί, κονσέρβες με κρέας αλόγου και κουβέρτες. Μετά και ρούχα. Μέσα σε ένα πανωφόρι παιδικό βρήκαμε και μία σύσταση από μία οικογένεια ξένων. Όταν ξαναλειτούργησε το ταχυδρομείο, το χειμώνα πια, έστειλα ένα γράμμα στη διεύθυνση εκείνη και μετά μας ήρθε ένα πακέτο με ένα σωρό δώρα και πλάκες χοντρές από αμερικάνικες σοκολάτες. Δεν ξέρω αν έχουμε ξαναφάει τόσο νόστιμη σοκολάτα! <br /> <br />Ένα ολόκληρο χειμώνα περάσαμε μέσα στις σκηνές, μέχρι που ήρθε ο στρατός και μαζέψανε τα μπάζα και άρχισαν να ξαναχτίζονται τα σπίτια. Κάθε πρωί, ψάχναμε τα παπούτσια μας στα χωράφια, που τα είχανε παρασύρει τα νερά από τις βροχές, που τρέχανε κάτω από τα ντιβάνια που είχαμε από τον στρατό». </span></p><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><p align="right"> <br /></p></span><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504209219774911490" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLhH3IdFAI/AAAAAAAAALQ/83Y6FafIf4I/s320/17.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 187px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504209539013785426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLhacY7t1I/AAAAAAAAALg/r-K9mazQaG8/s320/18.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504209993937382946" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLh07HK7iI/AAAAAAAAALo/AmeUrC93dGo/s320/19.jpg" /><span style="font-family:times new roman;"></span></span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#ffff66;">Η Παλιά Βρύση τότε και τώρα <br /> <br /></span></p></span><p align="justify"> <br /> <br /> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><strong>Άννα Τορτορέλη:</strong></span></p><p align="justify"><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">«Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού του 1953 είχανε γίνει μερικοί μικροί σεισμοί. Είχανε αρχίσει οι φήμες για πολύ μεγάλο σεισμό, όμως αυτό γίνεται πάντα, και δεν είχαμε ανησυχήσει ιδιαίτερα. Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες πριν από την καταστροφή είχα ένα κακό προαίσθημα. Έψαχνα να βρω το πιο γερό μέρος του σπιτιού. Ήταν ένα μικρό, δίπατο, πέτρινο σπιτάκι, στη πλατεία Ρούγα (Ζάκυνθος). Σκεφτόμουνα ότι κάτω από την ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στο ανώι θα μπορούσαμε να προστατευτούμε σε περίπτωση που ξεκόλλαγαν και έπεφταν πέτρες. Ένα βράδυ είδα την Παναγιά στον ύπνο μου. Μου είπε να προφυλαχτούμε στην ξύλινη σκάλα. Το επόμενο πρωί έπιασα τα παιδιά μου και τον άντρα μου και τους είπα ότι αν γίνει το βράδυ σεισμός να τρέξουν όλοι κάτω από την σκάλα. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας έγινε ο πρώτος σεισμός (11 Αυγούστου 1953). Έγιναν πολλές ζημιές, πολλά σπίτια έγιναν ετοιμόρροπα αλλά μόνο ένα έπεσε εντελώς. Ήταν το δικό μας. Όταν άρχισε ο σεισμός, οι τοίχοι μούγκριζαν και κουνιόνταν σαν να ήταν από χαρτί. Ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις να γέρνουν τόσο πολύ εκείνοι οι βαριοί πέτρινοι τοίχοι. Φώναξα στα παιδιά να τρέξουν κάτω από τη σκάλα και ήταν το μοναδικό κομμάτι του σπιτιού που έμεινε όρθιο. Η σκόνη δεν με άφηνε να δω αν όλα τα παιδιά είχαν έρθει εκεί και από την αγωνία δεν άκουγα, δεν καταλάβαινα. Δεν μπορούσαμε να ανασάνουμε κιόλας. Να μείναμε κάνα μισάωρο εκεί μέσα; Οι γείτονες πετάχτηκαν έξω από τον σεισμό και αμέσως παραμέρισαν τα μπάζα και μας απελευθέρωσαν. </span></p><p align="justify"><span style="color:#ffff66;"><span style="font-family:arial;">Μας βοήθησε που ήταν το μοναδικό σπίτι που είχε πέσει. Αν το σπίτι άντεχε και είχαμε εγκλωβιστεί με τον μεγάλο σεισμό (12 Αυγούστου 1953), δεν θα μας βοήθαγε κανένας και θα καιγόμασταν ζωντανοί, αφού η γειτονιά μας, μετά το σεισμό, κάηκε. Όπως βρήκανε μία γειτόνισσά μας με την κόρη της αγκαλιασμένες, καμένες, κάτω από τη σκάλα τους, όπου είχανε εγκλωβιστεί. Μετά φύγαμε στην περιοχή της Παναγούλας, στα χωράφια, όπου κατέφυγαν και άλλοι που φοβότανε να μπουν στα σπίτια τους και στήσαμε σκηνές. Από εκεί παρακολουθήσαμε τον μεγάλο σεισμό. Τα σπίτια πέφτανε σαν χάρτινα και το ένα πλάκωνε το άλλο. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο! Μετά σηκώθηκε σκόνη και τα σκέπασε όλα. Νομίζαμε ότι ήμασταν οι μόνοι που είχαμε γλιτώσει! Παρακολουθούσαμε παγωμένοι και κλαίγαμε για τους συγγενείς που είχαμε αφήσει πίσω. Μετά από λίγο άρχισαν να καταφτάνουν στα χωράφια όσοι είχανε γλιτώσει. Εκτυλίχτηκαν σκηνές αλλοφροσύνης. Άλλοι ήταν χτυπημένοι, σακατεμένοι, με αίματα και φάρμακα δεν υπήρχαν. Σχίζαμε τα ρούχα μας για τους δέσουμε τις πληγές. Γυναίκες έψαχναν τα παιδιά και τους άντρες τους, ενώ όλη τη νύχτα ακουγότανε ουρλιαχτά από την πόλη. Φοβόμασταν όμως να πάμε να τους βοηθήσουμε γιατί είχε ξεσπάσει ήδη η φωτιά και όλα καίγονταν!». <br /></span> <br /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="justify"> <br /> <br /> <br /><span style="color:#ffff66;"><strong><span style="font-family:arial;">Γεώργιος Μόραλης, Βετεράνος Ναύαρχος του Π.Ν.: <br /></span></strong> <br /></span><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">«Πρώτα έγινε ένας σεισμός στη Σάμη της Κεφαλονιάς. Η Κυβέρνηση έστειλε τον Υπουργό Πρόνοιας, τον Αδαμόπουλο, με βοήθεια προς τους πληγέντας. Η βοήθεια έφτασε στο νησί με το Α/Γ «ΑΛΦΕΙΟΣ» και Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Κ. Μόσχο. <br /> <br />Μετά τη Σάμη το «ΑΛΦΕΙΟΣ» έπλευσε στο Αργοστόλι με τον Υπουργό. Τότε έγινε ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε όλα τα νότια Επτάνησα. Ο Μόσχος έστειλε σήμα στην Αθήνα ότι «το Αργοστόλι βυθίζεται». Η Κυβέρνησις έστειλε αμέσως τον Αντιστράτηγο Ιατρίδη για να αναλάβει την οργάνωση της βοήθειας. Ο ΑΓΕΝ Αντιναύαρχος Π. Παππάς με έστειλε μαζί με τον Στρατηγό να αναλάβω τον συντονισμό των διαφόρων πλοίων. <br /> <br />Οι πρώτοι που μας εβοήθησαν ήσαν δύο Κορβέτες του Ισραήλ που ήσαν έξω από την Κεφαλονιά την ώρα του μεγάλου σεισμού. Δεύτερος κατέπλευσαν ο Αγγλικός Στόλος Μεσογείου που βρισκόταν σε άσκηση κοντά στα Επτάνησα, τρίτοι οι Αμερικανοί και μετά οι Ιταλοί και οι Γάλλοι. <br /> <br />Το Ναυτικό έστειλε σε κάθε νησί από ένα αντιτορπιλικό με βοήθεια, όπου και παρέμειναν για να βοηθήσουν και στην ανοικοδόμηση. Βέβαια η αντιπολίτευση και μερικές εφημερίδες κατηγόρησαν για ελλειπή αντιμετώπιση. Γεγονός είναι ότι έγιναν μερικά σφάλματα, αργοπορίες, κτλ. Ήταν όμως τόσο μεγάλη η καταστροφή και το Κράτος τότε δεν είχε προβλέψει να έρθει αντιμέτωπο με ένα τόσο συγκλονιστικό γεγονός. <br /> <br />Υπήρξε πολύς κόσμος που εβοήθησε το Ναυτικό και το Στρατό μας στο έργο του. Πολίτες, εθελόντριες νοσοκόμες, πρόσκοποι, οδηγοί και πολλοί άλλοι. Δεν θα ξεχάσω μερικές κυρίες, την Ελένη Κοσμετάτου, Μελλά και Κασιοπούλου, που οι δραστηριότητα και η προσφορά τους υπήρξε μεγαλειώδης. <br /> <br />Πρώτο μας μέλημα ήταν να οργανώσουμε σε κατασκηνώσεις τον κόσμο (…)». </span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 251px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504204805220334370" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLdG5on-yI/AAAAAAAAAJg/e3AuqHbxwh8/s320/1.jpg" /> </span><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><span style="font-family:times new roman;">O Ναύαρχος Μόραλης στα χαλάσματα της Κεφαλονιάς</span> <br /> <br /></span></p><p align="left"> <br /> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"><strong>Μάχη Μουζάκη <br />31/08/53 :</strong></span></p><p align="center"> <br /><span style="font-family:arial;color:#ffff66;">Νησί μου, <br />πριν σ’ αφήσω <br />ζητούσα να ’βρω κάτι, <br />κάτι ανέγγιχτο, απ’ το μαύρο <br />χορό της γης! <br />Παντού καπνοί, πέτρες, κλάμα! <br />Να νάτο! <br />Ολόδροσο, σαν την αυγή, <br />που η συμφορά της γης μας <br />δεν τη φτάνει… <br />Νάτο! <br />Ένα τριαντάφυλλο μισάνοιχτο <br />στα ερείπια του σπιτιού μου, <br />μου χαμογελά. <br />Τ’ άφησα εκεί! <br />Μαζί με την τριανταφυλλιά <br />που νέο θ’ ανθίσει καθ’ αυγή <br />Σύμβολο <br />μέσα στα χαλάσματα <br />ζωής, χαράς, <br />και πνεύμα νέο <br />των παιδιών σου Νησί μου! <br />… … <br />Αγαπημένη μου χώρα! <br />Όλα όσ’ αγάπησα γίναν συντρίμμια; <br />Όλα, όσα έζησα, <br />δεν υπάρχουν πια; <br />Μα όχι κάπου υπάρχουν… <br />Κάπου στη Γη σου <br />που ξεφυτρώνουν λουλούδια… <br />Κάπου στα γαλάζια νερά <br />που νανουρίζουν τ’ ακρογιάλια σου! <br />Στο φως του φεγγαριού <br />που κρυφοπαίζει <br />στα χαλάσματα <br />κάπου θα υπάρχεις! <br />Ναι, θα υπάρχεις παντού <br />γιατί είσαι μέσα μας! <br />Και η φλόγα της αγάπης μας <br />δυνατότερη, κείνης που σε νέκρωσε <br />θα σε ζωντανέψει. <br />Νησί μου, <br />Αγέραστη ομορφιά! <br />Τί πήρ’ ακόμα από Σένα; <br />Επήρα Σένα! Εσένα! </span></p><p><span style="font-family:arial;color:#ffff66;"></span></p><p><span style="color:#ffff66;"></span><span style="font-family:arial;"></p><p align="justify"> <br /><span style="color:#ffff66;"></span></span> <br /></p><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 310px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504207987343824930" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLgAH9_GCI/AAAAAAAAAK4/ctYPjPUxNr0/s320/15.jpg" /> </span><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Η λιτανεία του Αγίου στις 24 Αυγούστου του 1953 <br /> <br /></span><span style="font-family:arial;"><strong></strong></span></p><p align="justify"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#ffff66;"><strong>Eliezer: <br /></strong> <br />«Έντεκα μόλις μέρες έχουνε περάσει από τη βιβλική καταστροφή τον νησιού του ’53. Η Ζάκυνθος από Σταυρωμένο μέχρι Πεντεκάμαρο κι από Άι – Λάζαρο ίσαμε Παλιά Βρύση, βρίσκεται σωριασμένη σε άμορφη μάζα από ερείπια. Ντουβάρια και ξύλα και πέτρες, που καπνίζουν ακόμα από το φοβερό άγλυμα της φωτιάς. Μόνος δρόμος επικοινωνίας που ’χει απομείνει είναι ο παραλιακός, η γνώριμη «Στράτα Μαρίνα». Σημαδεμένη και τούτη από το άπονο χτύπημα της μοίρας, μ’ ένα βαθιό χάσμα και τη μεριά της θάλασσας. Κι ο αέρας, αποπνέει ακόμα από τη μυρουδιά της καμένης σάρκας. <br /> <br />Ωστόσο κατά το απογιοματάκι, παρά το φουριόζο και συνάμα κρυαδερό πουνέντε, ένας περίεργος (!) κόσμος στέκεται ένα γύρω από την απείραχτη εκκλησία του Αγίου στον Άμμο. Στέκεται και υπομονετικά περιμένει, για να παρακολουθήσει, λέει, τη χάρη Του, που σε λιγάκι θα λιτανευτεί. <br /> <br />Κι είναι αλήθεια περίεργος ετούτος ο κόσμος, όχι μόνο από την πλευρά της πολύχρωμης και φυσικά αταίριαστης μοντούρας του (στις έντεκα μέρες που έχουνε περάσει από τότες, το μάτι του Ζακυνθινού έχει πια εξοικειωθεί σε παρόμοιες φολκλορικές φιγούρες) αλλά πιο πολύ για το κουράγιο του, που ομοιόμορφα και πεισματικά αποτυπώνεται ξεκάθαρα στη ματιά του. Γιατί ορισμένα χρειάζεται κουράγιο, πολύ κουράγιο και καρδιά φτιαγμένη από σκληρή πέτρα, για να βρεθεί τόπος, ύστερα από τέτοια κοσμοχαλασιά, να χωρέσει παρόμοια εκδήλωση. Δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία, πως πρώτος και κύριος λόγος αυτής της εκδήλωσης υπαγορεύτηκε από εσωτερική παρόρμηση. Ανάγκη να δοξολογήσει τον προστάτη του Άγιο, που σταμάτησε το κακό ώσαμε εδώ. Ακλόνητη πίστη μου δεν καταφέρει να γκρεμίσει ο σεισμός. <br /> <br />Έτσι σε κάμποση ώρα μια ακανόνιστη, χωρίς ρυθμό και συνοχή, με περίσσια όμως κατάνυξη λιτανεία, πλαισιωμένη με μορφές τραγικές, που μόνο θεοτοκοπούλειο χέρι θα μπορούσε ν’ αποθανατίσει, περνάει πλάι στα δέντρα του Άμμου. Θα ακολουθήσει τη μοναδική διαδρομή στο ρημαγμένο παραλιακό δρόμο, ενώ στο διάβα της θα τη συνοδέψει ένας ατελείωτος, γοερός θρήνος. Ένας θρήνος που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η προσπάθεια το κόσμου να υμνήσει τον Άγιό του, τον πολιούχο Του, που περπατά μέσα στην ανύπαρκτη πόλη Του. <br /> <br />Πέρα όμως από τούτο το οπωσδήποτε λατρευτικό μέρος της μοναδικής αυτής εκδήλωσης, υπάρχει μεγάλο περιθώριο ν’ αναζητηθούν κι άλλοι λόγοι, που συντελέσανε στην πραγματοποίησή της. Λόγοι υπαρξιακοί και ψυχολογικοί, λόγοι παράδοσης και συνέχειας, αλλά επιτέλους και εγωιστικοί λόγοι. <br /> <br />Περισσότερο απλά. Διαπιστώνεται πως δώδεκα μέρες ύστερα από την ολοκληρωτική καταστροφή και μόλο που δεν έλεγε να σταματήσει ακόμα το τρελό τίναγμα της γης, η ζωή στο νησί έχει ξαναρχίσει. Ο ταλαιπωρημένος κάτοικος αυτού του τόπου, το πήρε απόφαση να αρχίσει πάλι από την αρχή. <br /> <br />Έτσι, χωρίς να περιμένει τίποτα άλλο, μαζεύει τ’ αποκαΐδια του, βρίσκει μια γωνιά κι ακουμπάει την οικογένειά του και απέ ανασκουμπώνεται… Ορθώνει το μπόι του με πείσμα και θέληση όχι μόνο για να σταθεί, αλλά και για να αναδημιουργήσει, όσο φυσικά μπορεί, αυτό το ίδιο που χάθηκε. <br /> <br />Από την πρώτη όμως στιγμή νιώθει την ανάγκη το δημιούργημα του να έχει ψυχή, ν’ αποπνέει τον αέρα του τόπου, να ’χει δεσμό με ό,τι υπήρχε. Κοιτάζει, λοιπόν, να βρει τους συνδετήριους κρίκους που θα ενωσούνε την προαυγουστιάτικη Ζάκυνθο του ’53 με τη νέα, τη μετασεισμική. <br /> <br />Κι η λιτανεία του Αγίου Διονυσίου, στις 24 Αυγούστου του 1953 το απόγιομα, τούτο το νόημα έχει. <br /> <br />Είναι ο πρώτος ίσως κρίκος που ένωσε το παλιό Ζάντε με την καινούργια Ζάκυνθο». </span></span></p><p align="justify"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLgNgj25nI/AAAAAAAAALA/FXBQtvqWuoI/s1600/16.jpg"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504208217283421810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLgNgj25nI/AAAAAAAAALA/FXBQtvqWuoI/s320/16.jpg" /></span></a><span style="color:#ffff66;"> <br /></span><span style="color:#ffff66;"><span style="font-family:times new roman;">Ο ναός του Αγίου Διονυσίου, ένα από τα τρία κτίσματα που σώθηκαν από τους σεισμούς <br /></span> <br /> <br /> <br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 222px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504207207358219106" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLfSuS7Q2I/AAAAAAAAAKg/V7OJ7npJwWU/s320/12.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 185px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504207651025613506" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLfsjFecsI/AAAAAAAAAKo/dDdx1d0eWxA/s320/13.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLf1OeFzTI/AAAAAAAAAKw/ywxTENG-dZg/s1600/14.jpg"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 269px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504207800110533938" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLf1OeFzTI/AAAAAAAAAKw/ywxTENG-dZg/s320/14.jpg" /></span></a><span style="color:#ffff66;"> <br /></span><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Η πλατεία του ποιητή (Άγίου Μάρκου) πριν τον σεισμό, κατά την καταστροφή και σήμερα <br /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 155px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504206454525722066" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLem5xq_dI/AAAAAAAAAKI/0s-DMgYS71A/s320/9.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;">Το θέατρο, έργο του Τσίλερ</span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504206612242798594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLewFUWmAI/AAAAAAAAAKQ/otuMR_VSKu4/s320/10.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Η πλατεά Σολωμού με τις σκηνές που έστησε ο στρατός. </span></p><p align="right"><span style="font-family:times new roman;color:#ffff66;">Διακρίνονται τα ερείπια του Θεάτρου του Τσίλερ</span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504206943027712946" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TGLfDVln07I/AAAAAAAAAKY/JoqO3SL2V0Y/s320/11.jpg" /></span></p><p align="right"><span style="color:#ffff66;"><span style="font-family:times new roman;">Η πλατεία Σολωμού σήμερα</span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-7227835618489335069?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-45925088211748334582010-07-01T03:25:00.000-07:002010-07-01T03:38:52.235-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TCxvqYMTmOI/AAAAAAAAAJA/FIkHvcrSv4U/s1600/http___www.athensvoice.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 249px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488884819697047778" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/TCxvqYMTmOI/AAAAAAAAAJA/FIkHvcrSv4U/s320/http___www.athensvoice.bmp" /></a><br /><div><span style="color:#ffcc00;">Μιά πολύ ωραία παρουσίαση των τελευταίων μπαρμέρικων στην Αθήνα από το</span> <a href="http://www.athensvoice.gr/files/av/pdf/av_308.pdf"><span style="color:#ffffcc;">τελευταίο φύλλο</span></a> <span style="color:#ffcc00;">της Athens Voice.</span></div><br /><div><span style="color:#ffcc00;">Ανοίχτε το άρθρο από</span> <a href="http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/308/%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CE%BE%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%82"><span style="color:#ffffcc;">εδώ</span></a><span style="color:#ffffcc;">.</span></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-4592508821174833458?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-5719629227178718282010-05-25T04:14:00.000-07:002010-05-25T04:22:14.853-07:00<div align="center"><br /></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ffff33;">Μπράβο στους καλλιτέχνες!!!</span></div><div align="center"><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_uxrLKEcUI/AAAAAAAAAIo/9ipx9UX_gAk/s1600/%CE%9F+%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%BF.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475165127286485314" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_uxrLKEcUI/AAAAAAAAAIo/9ipx9UX_gAk/s320/%CE%9F+%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%BF.jpg" /> <p align="center"></a><br /><span style="color:#ffff00;">ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΕΙΔΙΚΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.)<br />Δελτίο Τύπου:<br />«ΑΝΤΙΛΗΨΗ»<br />Έκθεση ελαιογραφίας και αγγειοπλαστικής<br />παιδιών Ειδικού Σχολείου Πειραιά<br />5 – 11 Ιουνίου 2010<br />Πολυχώρος Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων «ΑΠΟΛΛΩΝ»<br />Ερμουπόλεως &amp; Πηλίου 1, 18541 Καμίνια, τηλ: 210 4539395<br /><br />Εγκαίνια: Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010, 19:00 </span></p><p align="center"><span style="color:#ffff00;"></span></p><p align="justify"><br /><span style="color:#ffff00;">Ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο γύρω του. Όλοι μας σκεφτόμαστε και λειτουργούμε με διαφορετικούς νοητικούς μηχανισμούς και κατέχουμε τις δικές μας υποκειμενικές αλήθειες. Όμως όλοι μας λίγο πολύ , συγκλίνουμε σε βασικές αρχές του κόσμου και της κοινωνίας μας και καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε, να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε.<br /><br />Υπάρχουν ωστόσο και κάποια παιδιά που δεν λειτουργούν διανοητικά με τον τρόπο των περισσότερων ανθρώπων αλλά αντιλαμβάνονται και λειτουργούν μέσα από την δική τους ιδιαίτερη ματιά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουμε να αντιληφθούμε τον τρόπο τους και δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Όμως εκείνα, δείχνοντας μεγάλη κατανόηση στο πρόβλημά μας, μας προσκαλούν να τα γνωρίσουμε και με πολύ μεράκι και ταλέντο ζωγραφίζουν τον κόσμο, όπως τον βλέπουν τα δικά τους διαφορετικά μάτια , ώστε να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε.<br /><br />Η έκθεση «ΑΝΤΙΛΗΨΗ» πραγματοποιείται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος δια βίου μάθησης Commenius. Πρόκειται για μια δράση με τίτλο «Special Artists Thought Europe», στο οποίο συμμετέχει η χώρα μας μέσω του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.<br /><br />Στο πρόγραμμα αυτό παίρνουν μέρος ειδικά σχολεία από 8 ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία, Πολωνία, Λετονία, Φιλανδία και Τουρκία). Οι μαθητές των ειδικών σχολείων ζωγραφίζουν σε συνεργασία με επαγγελματίες εικαστικούς και ζωγράφους δημιουργώντας τους δικούς τους πίνακες. Δύο έργα από κάθε χώρα θα συμπεριληφθούν σε μια κοινή ευρωπαικη έκθεση η οποία θα περιοδεύσει στις συμμετέχουσες χώρες από τον Σεπτέμβριο του 2010 και θα βρίσκεται στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2011.<br /><br />Από την Ελλάδα στο πρόγραμμα συμμετέχει το (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ Πειραιά) Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης του Πειραιά. Εικοσιπέντε μαθητές συνεργάζονται με δέκα ζωγράφους και εκπαιδευτικούς για να κατασκευάσουν τα δικά τους έργα με θέμα την ΑΝΤΙΛΗΨΗ.<br /><br />Τα έργα θα εκτεθούν στον Πολυχώρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» της Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων, από τις 5 έως και τις 10 Ιουνίου 2010. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010 και ώρα 19:00.<br /><br />Τα έσοδα από την πώληση των έργων θα διατεθούν για την στήριξη του προγράμματος και του Ειδικού Σχολείου του Πειραιά.<br /><br />Η έκθεση πραγματοποιείται με την φιλοξενία και την στήριξη του Πολυχώρου «ΑΠΟΛΛΩΝ» Νομαρχίας Πειραιά και Νήσων, την έκδοση του καταλόγου πραγματοποιεί η Νομαρχία Πειραιά και Νήσων ενώ τα υλικά που χρησιμοποίησαν τα παιδιά για την δημιουργία των έργων τους προσέφερε το κατάστημα ειδών ζωγραφικής και αγιογραφίας Motivo.<br /><br />Σας περιμένουμε στα εγκαίνια της έκθεσης και αναμένουμε στην στήριξή σας στης προβολή της διοργάνωσης.<br /><br /></span><span style="font-size:78%;color:#ffff00;">Σας ευχαριστούμε πολύ<br /><br />Για πληροφορίες:<br />Χάρης Τορτορέλης<br />Υπεύθυνος Επικοινωνίας<br />ch.tortorelis@gmail.com<br /></span><br /><br /></p><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_uxd7DfxgI/AAAAAAAAAIg/yyFk_SvOOi8/s1600/%CE%88%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475164899625649666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_uxd7DfxgI/AAAAAAAAAIg/yyFk_SvOOi8/s320/%CE%88%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82.JPG" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-571962922717871828?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-46751555786699647042010-05-21T02:15:00.001-07:002010-05-21T02:35:36.596-07:00<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473651917111016802" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRav-JvWI/AAAAAAAAAIQ/mQnDvm-uRs0/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+446.jpg" /><br /><br /><span style="color:#ffff00;">Xρόνια πολλά Ψαλίδιε για την όμορφη σύζυγό σου, να την χαίρεσαι...</span><br /><span style="color:#ffff00;"></span><br /><span style="color:#ffff00;">Χρόνια πολλά μαμά!</span><br /><span style="color:#ffff00;"></span><br /><span style="color:#ffff00;">Χρόνια πολλά Ελένη Κωνσταντίνα, Ντίνα, Τίνα, Λένα, Κωνσταντίνε, Κώστα και Κωστή<br /></span><br /><span style="color:#ffff00;"></span><br /><span style="color:#ffff00;"><br /></span><span style="color:#ffff00;"></span><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRTuAbeCI/AAAAAAAAAII/nYlD1KLJYkM/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+444.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473651796324612130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRTuAbeCI/AAAAAAAAAII/nYlD1KLJYkM/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+444.jpg" /></a></p><p></p><p> </p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 211px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473652698291196546" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZSIOGBUoI/AAAAAAAAAIY/kgarh0UWJ8M/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+166.jpg" /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRMuoogrI/AAAAAAAAAIA/6vtG6lhV1hA/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+285.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473651676234154674" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRMuoogrI/AAAAAAAAAIA/6vtG6lhV1hA/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+285.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRGRJMszI/AAAAAAAAAH4/wBLJSRj3GuA/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+284.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473651565238465330" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZRGRJMszI/AAAAAAAAAH4/wBLJSRj3GuA/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+284.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZQcsf-ZQI/AAAAAAAAAHw/RBL6pKoWYCA/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+159.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473650851027248386" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZQcsf-ZQI/AAAAAAAAAHw/RBL6pKoWYCA/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+159.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZQSbcb7ZI/AAAAAAAAAHo/vOZNIfPwLSc/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+158.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 269px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473650674650312082" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZQSbcb7ZI/AAAAAAAAAHo/vOZNIfPwLSc/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+158.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZP5db98NI/AAAAAAAAAHg/dgHWyIsiDl4/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+156.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 278px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473650245688488146" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZP5db98NI/AAAAAAAAAHg/dgHWyIsiDl4/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+156.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZPWU8KFEI/AAAAAAAAAHQ/Veq2x0ZObFk/s1600/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+154.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 283px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473649642112160834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S_ZPWU8KFEI/AAAAAAAAAHQ/Veq2x0ZObFk/s320/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1+2009+154.jpg" /></a><br /><span style="color:#ffff00;">* τα όμορφα λέλουδα είναι από το μπαλκόνι της γυναίκας του Ψαλίδιου</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-4675155578669964704?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-78103681263552996042010-01-28T07:57:00.000-08:002010-01-28T11:40:33.353-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S2G0N3MJwrI/AAAAAAAAAG4/OcBcrcYjv_I/s1600-h/Ko%CF%85%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF+%CE%A4%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%B7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/S2G0N3MJwrI/AAAAAAAAAG4/OcBcrcYjv_I/s320/Ko%CF%85%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF+%CE%A4%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431820775831749298" /></a><br /><br />Επιστροφή μετά από καιρό στο παραδοσιακό ιστο - κουρείο του Ψαλίδιου με έναν πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη όπου παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο την εικόνα ενός παραδοσιακού μπαρμπέρικου.<br /><br />Ο ζωγράφος υπογράφει με το όνομά του και συμπληρώνει Νέα Ιωνία 24-10-46.<br />Εκπληκτικές λεπτομέρειες που μου τραβάνε την προσοχή τα πλακάκια, οι μαργαρίτες στο μπουκάλι, η λάμπα στον τοίχο, το μπουκαλάκι με το οινόπνευμα στο τραπεζάκι δίπλα και η διαπεραστική ματιά του μπαρμπέρη, γνώριμη στα έργα του Τσαρούχη. Χρώμα παραδοσιακά ελληνικό. Σχεδόν νοίωθεις την δροσιά μετά το ξούρισμα.<br /><br />Τον πίνακα είδα στην αναδρομική έκθεση του Γιάννη Τσαρούχη, στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς. Περισσότερα διαβάστε <a href="http://haristortorelis.blogspot.com/2010/01/blog-post_24.html">εδώ.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-7810368126355299604?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-35397618450095128972009-10-20T11:31:00.000-07:002009-10-20T11:46:38.045-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/St4Cw1MZD2I/AAAAAAAAAGs/eypwp_KLEnU/s1600-h/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82+1953.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/St4Cw1MZD2I/AAAAAAAAAGs/eypwp_KLEnU/s320/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82+1953.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394752441572462434" /></a><br /><br />Ανακατεύοντας την βιβλιοθήκη μου σήμερα ανακάλυψα μια παλαιά έκδοση για την Ζάκυνθο, κληρονομιά πολύτιμη από τον συχωρεμένο τον παππού τον Γιώργο (και πατέρα του ψαλίδιου). Είναι ένα ημερολόγιο που εκδίδονταν την δεκαετία του '80 με τα σημαντικότερα γεγονότα του νησιού κάθε χρονιά. Τις εκδόσεις υπέγραφε η Κρύστα Αγαλιώτου - Γιακουμέλου. Το συγκεκριμένο τεύχος στο οποίο αναφέρομαι είναι του 1983. <br /><br />Από αυτή την έκδοση προέρχεται και η παραπάνω φωτογραφία που ταιριάζει με την θεματολογία του ψαλίδιου. Η λεζάντα αναφέρει ότι πρόκειται για τον κουρέα Νίκο Νικολόπουλο και η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Ντίνου Κονόμου. Πίσω διακρίνεται η γκρεμισμένη Ζάκυνθος από τον καταστροφικό σεισμό του 1953 που ισοπέδωσε το νησί.<br /><br />Αναρωτιέμαι πιο καμπαναριό είναι αυτό που διακρίνεται να στέκει ακόμα όρθιο, πίσω. Νομίζω ότι είναι των Αγίων Πάντων, εκεί που σήμερα είναι ο ΟΤΕ, εκκλησία που δυστυχώς δεν αναστηλώθηκε ποτέ. Αλλά ας παρέμβει κανένας πιο παλαιός Ζακυνθινός που θα τα ξέρει από πρώτο χέρι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-3539761845009512897?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-71659762744159886202009-04-08T12:16:00.000-07:002009-04-08T12:31:07.792-07:00<div style="TEXT-ALIGN: justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sdz4WlNKAbI/AAAAAAAAAE8/GcTUvf-1c9w/s1600-h/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322401926473187762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 277px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 414px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sdz4WlNKAbI/AAAAAAAAAE8/GcTUvf-1c9w/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"> <br /><meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="Content-Type"> <br /><meta content="Word.Document" name="ProgId"> <br /><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"> <br /><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C60F4%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C60F4%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C60F4%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"> <br /><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Arial","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Arial; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Arial; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Arial; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Arial; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Arial; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Arial; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,204,0)font-family:courier new;font-size:130%;" >Μια παλαιά φωτογραφία του Ψαλίδιου, μικρό παλικαράκι ακόμα. <br /> <br />Δυστυχώς δεν ξέρω ποιός ήταν ο φωτογράφος, ίσως ο Δάφνος.</span><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"> <br /></span><span style="font-size:130%;"> <br /></span><span style="font-family:courier new;"><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,204,0)font-size:130%;" >Μη μου πείτε, κούκλος ο Μπαρμπέρης, ε? Εμ, βρήμα να μοιάσω στον μπαμπά. </span> <br /></span></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-7165976274415988620?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-46188187906617257142009-03-18T13:59:00.000-07:002009-03-18T14:03:43.779-07:00<span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Κάπου στα εξάρχεια συνάντησα αυτή την πινακίδα.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια μοδίστρα αλλά εγώ θα την έβλεπα και σε ένα μπαρμπέρικο δεκαετίας '80.</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Το κομψό ψαλίδι... Και σου έκανε έεεενα μαλλί...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;"> </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Με γειά σας...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/ScFg5QdHubI/AAAAAAAAAEs/i8QXx1NcVmU/s1600-h/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%B1+2009+103.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314635572059814322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/ScFg5QdHubI/AAAAAAAAAEs/i8QXx1NcVmU/s320/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%B1+2009+103.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-4618818790661725714?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-85074484108390040922009-03-14T03:05:00.000-07:002009-03-14T03:14:03.729-07:00<em><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#ffffff;">Το υπέροχο παιδικό παραμύθι με το βασιλόπουλο με τα γαιδουρινά αυτιά και το μυστικό που πρέπει να κρατήσει ο μπαρμπέρης। Ένα μικρό ταξίδι στα αθώα ακόμα παιδικά μας χρόνια:</span></em><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">...ήταν ένας βασιλιάς που ήταν πολύ λυπημένος γιατί δεν είχε παιδιά। Σαν απελπίστηκε, πήγε σ΄ ένα μακρινό δάσος για ν΄ανταμώσει τρεις νεράιδες, που έμεναν εκεί και να τους πει τον πόνο του।<br />Οι νεράιδες τον λυπήθηκαν και του΄ταξαν πως σ΄ένα χρόνο και μια μέρα, θα είχε τον διάδοχο.<br />Και σ΄ένα χρόνο και μια μέρα, ούτε πάνω ούτε κάτω, η βασίλισσα γέννησε παιδί.<br />Την άλλη νύχτα απ΄ την γέννησή του, οι τρεις νεράιδες φάνηκαν μπροστά στην κούνια του, για να του κάνουν τα πεσκέσια τους.<br />Η πρώτη νεράιδα είπε:<br />- Θα ΄σαι το πιο όμορφο βασιλόπουλο του κόσμου.<br />Η δεύτερη είπε:<br />- Θα ΄σαι τίμιος και σοφός.<br />Η τρίτη νεράιδα, σαν άκουσε να του τάζουν τόσα όμορφα χαρίσματα, συλλογίστηκε λίγο και είπε:<br />- Μα θα ΄χεις και γαϊδουρινά αυτιά, για να μην γίνεις ποτέ<br />περήφανος.<br />Οι τρεις νεράιδες έκαναν τα πεσκέσια τους και χάθηκαν. Κι ό,τι<br />του ΄ταξαν έγινε στην ακρίβεια. Το βασιλόπουλο μεγάλωνε σα δέντρο κι ομόρφαινε και γινόταν τίμιο και μυαλωμένο, αλλά τον ίδιο καιρό μεγάλωναν και τ΄αυτιά του.<br />Ο βασιλιάς και η βασίλισσα είχαν φρίξει. Ποιός είχε ακούσει ποτέ για βασιλόπουλο με γαϊδουρινά αυτιά; Πώς μπορούσε να περιμένει σεβασμό και αγάπη από τους υπηκόους του, αν το έπαιρναν χαμπάρι;<br />Κι έτσι έκρυβαν τ΄ αυτιά του βασιλόπουλου, που φορούσε πάντα ένα ειδικό κασκέτο.<br />Κατάφεραν λοιπόν, να κρατήσουν το μυστικό για το φοβερό<br />ελάττωμα του βασιλόπουλου και κανένας ποτέ δεν έμαθε τίποτα.<br />Όλοι πίστευαν πως ήταν το πιο όμορφο και πιο μυαλωμένο βασιλόπουλο του κόσμου και περίμεναν πώς και πώς, πότε να ΄ρθει η μέρα για να γίνει βασιλιάς.<br />Το καλό βασιλόπουλο μεγάλωνε κι έγινε ένα ψηλό και όμορφο<br />παλικάρι. Όσο ήταν μικρός, είχε τα μαλλιά του μακριά σαν κορίτσι,μα τώρα δεν ήταν πια δυνατό και ήθελε μπαρμπέρη. Σαν ο βασιλιάς το πήρε είδηση, στεναχωρήθηκε πολύ κι έμεινε ξάγρυπνος ολόκληρη νύχτα και συλλογιόταν πως να βρει μπαρμπέρη για το βασιλόπουλο, δίχως να φανερωθεί το μυστικό, που του΄φερνε ντροπή.<br />Κι επιτέλους, του ΄ρθε μια ιδέα. Φώναξε τον αρχηγό του συναφιού των μπαρμπέρηδων, τον κάλεσε μονάχο στο τραπέζι του και του είπε με βαριά φωνή:<br />- Μαστρο - μπαρπέρη, σε περιμένει μια μεγάλη τιμή.<br />Αποφάσισα να σε κάνω μπαρμπέρη του παλατιού, για το βασιλόπουλο. Η δουλειά σου θα ΄ναι να ξυρίζεις το βασιλόπουλο<br />κάθε μέρα και να του κόβεις τα μαλλιά, μια φορά τη βδομάδα. Δεν είναι δύσκολη δουλειά κι αν φερθείς φρόνημα θα σε κάνω πλούσιο. Μα, αν πεις και μια κουβέντα γι΄ αυτό που θα δεις στη δουλειά σου, είσαι άνθρωπος πεθαμένος.<br />Ο καλός μας μπαρμπέρης δεν ήξερε αν ήταν ξύπνιος ή έβλεπε όνειρο και υποσχέθηκε πως θα ΄κλεινε το στόμα του σαν τάφος. Την ίδια κιόλας μέρα, τον έκαναν επίσημα μπαρμπέρη του βασιλόπουλου. Έμενε στο παλάτι, έτρωγε απ΄ την κουζίνα, έπαιρνε μέρος στα συμβούλια, είχε ό,τι μπορούσε να πεθυμήσει και ήταν πιο χαρούμενος και ευτυχισμένος από<br />πολλούς άλλους.<br />Μα η χαρά του δεν κράτησε πολύ. Δεν είχε περάσει μήνας κι ο μπαρμπέρης του βασιλόπουλου άρχισε να γίνεται κίτρινος, ν΄αδυνατίζει και να λειώνει σαν να ΄ταν άρρωστος. Μα δεν ήταν άρρωστος.Τον βάραινε πολύ το μυστικό με τ΄ αυτιά του βασιλόπουλου, που δεν μπορούσε να το πει σε κανέναν στον κόσμο. Ο κακότυχος μπαρμπέρης, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Μια μέρα, που με το ζόρι μπόρεσε να κρατήσει το ψαλίδι και το ξυράφι στο χέρι απ΄την ανημποριά του, πήγε στο δάσος να ζητήσει ορμήνια από έναν ερημίτη.<br />Ο ερημίτης τον άκουσε και του είπε:<br />- Αν είναι τούτο το μυστικό που σε βασανίζει, βρες μια ερημιά,<br />σκάψε μια τρύπα στο χώμα και πες στην τρύπα το μυστικό σου.<br />Θα θάψεις εκεί το βάσανό σου και η γη δεν θα σε προδώσει Ο καλός μπαρμπέρης ευχαρίστησε το γέρο και στη στιγμή έκανε ό,τι τον είχε ορμηνέψει. Η ορμήνια του ερημίτη ήταν πολύ καλή: σαν ο μπαρμπέρης είπε το φοβερό του μυστικό στην τρύπα που ΄σκαψε σε μακρινό τόπο, ένοιωσε στη στιγμή καλύτερα. Γέμισε πάλι καλά καλά την τρύπα με χώμα και γύρισε σπίτι του τραγουδώντας.<br />Σε λίγο καιρό, φύτρωσαν όμορφα καλάμια στον τόπο όπου ο<br />μπαρμπέρης είχε σκάψει την τρύπα για να ξεφορτωθεί το μυστικό του. Μια μέρα, μερικοί τσοπάνοι πέρασαν από ΄κει με τα πρόβατά τους κι έκοψαν κάνα - δυο καλάμια για να κάνουν σουραύλια. Μα αλίμονο, τι έγινε τότε; Αν άρχισαν να παίζουν τα σουραύλια, μια παράξενη φωνή βγήκε απ΄ τα καλάμια:<br />Το βασιλόπουλό μας έχει γαϊδουρινά αυτιά,<br />το βασιλόπουλό μας έχει γαϊδουρινά αυτιά.<br />Η ιστορία με τα μαγικά σουραύλια και το παράξενο τραγούδι τους, σκόρπισε σ΄όλη τη χώρα σαν αστραπή. Δεν χρειάστηκε πολύ για να φτάσει και στο παλάτι και στ΄αυτιά του βασιλιά.<br />Σαν ο βασιλιάς άκουσε το φοβερό μαντάτο, φώναξε τους τσοπάνους και τους πρόσταξε να παίξουν. Μα, οι φουκαράδες, όσο κι αν πάρχιζαν, απ΄τα σουραύλια τους δεν έβγαινε παρά τούτο το παράξενο τραγούδι:<br />Το βασιλόπουλό μας έχει γαϊδουρινά αυτιά,<br />το βασιλόπουλό μας έχει γαϊδουρινά αυτιά.<br />Ο βασιλιάς δοκίμασε να παίξει κι ο ίδιος ένα σουραύλι, μα τίποτα δεν άλλαξε. Ο βασιλιάς ήταν πολύ θυμωμένος. Ποιός άλλος μπορούσε να τον έχει προδώσει, εκτός απ΄τον μπαρμπέρη του παλατιού; Είπε να τον φέρουν μπροστά του και χωρίς κουβέντα, πρόσταξε να του πάρουν το κεφάλι.<br />Τότε όμως, σηκώθηκε το βασιλόπουλο, έβγαλε το κασκέτο του μπροστά σε όλους και είπε:<br />- Όχι, βασιλιά μου και πατέρα μου, δεν πρέπει να καταδικάσεις τον μπαρμπέρη μόνο και μόνο επειδή είπε την αλήθεια. Άσε να δει όλος ο κόσμος ό,τι κρύβαμε τόσον καιρό. Αν το θελήσει ο Θεός, θα γίνω καλός βασιλιάς είτε έχω είτε δεν έχω αυτιά γαϊδάρου.<br />Έτσι γλίτωσε ο μπαρμπέρης χάρη στο βασιλόπουλο. Μα μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά όλων, και πιο πολύ του βασιλιά και της βασίλισσας, όταν ξαφνικά είδαν πως το βασιλόπουλο δεν είχε πια εκείνα τα σταχτιά,γαϊδουρινά αυτιά !!! Τι είχε γίνει;<br />Η τρίτη νεράιδα, σαν ένιωσε πως η καρδιά του βασιλόπουλου δεν είχε περηφάνια, έλυσε τα μάγια.<br />Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε, πως όλοι ήταν ευχαριστημένοι με τούτο το χαρούμενο τέλος. Ο λαός ήταν ευχαριστημένος, το παλάτι ήτα ευχαριστημένο, ο βασιλιάς ήταν ευχαριστημένος, το βασιλόπουλο ήτα ευχαριστημένο και βέβαια ήταν ευχαριστημένος και ο μπαρμπέρης. Στο κάτω - κάτω, κόντεψε να χάσει τη ζωή του γι΄αυτή την ιστορία.<br />Από τότε, τα σουραύλια που τον είχαν προδώσει, δεν είπαν πια το τραγούδι για τ΄αυτιά του βασιλόπουλου, μ΄ όλο που τα πιτσιρίκια, κάθε τόσο και πολύ μυστικά, πασχίζουν να τα κάνουν να το ξαναπούν.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-8507448410839004092?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-74173095449662948572009-03-14T02:51:00.000-07:002009-03-14T02:58:46.746-07:00<div></div><br /><p><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Το </span><a href="http://typingontherun.blogspot.com/2008/10/blog-post.html"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">έκτακτο παράρτημα </span></a><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffcc;">είναι το ιστολόγιο του τρελοεπιστήμονα Πίκο Απίκο ο οποίος παρουσιάζει όχι επιστημονικά μα λογοτεχνικά, θα έλεγα, την καθημερινότητά του।</span></span></p><br /><p><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Ένα από τα πιό όμορφα περιστατικά που περιγράφει είναι και το ξούρισμα στον μπαρμπέρη... Σκέτο μαρτύριο। Στο τέλος όμως το φιλί στην φρέσκια φρέσκια επιδερμίδα τα επιδιορθώνει όλα...</span></p><p><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;"></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312979853216207970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sbt_BvHCVGI/AAAAAAAAAEk/Fecp7sTxnEQ/s320/sweeney-todd-2-1024.jpg" border="0" /></p><p align="justify"><span style="color:#ffffff;">Με το μάτι να γυαλίζει επικίνδυνα ο κουρέας σήκωσε το στήριγμα κεφαλιού της κομμωτικής καρέκλας και έσπρωξε με ορμή το κεφάλι μου να ακουμπήσει πάνω του। Κατόπιν άρπαξε την αυτόματη ξυριστική μηχανή, κατέπνιξε με δυσκολία τους πολεμικούς αλλαλαγμούς που ήθελε να βροντοφωνάξει και "επιτέθηκε" με μένος στο αξύριστο πρόσωπό μου. Η μάχη ήταν εκ των πραγμάτων άνιση και τα γένια μου δεν είχαν καμία τύχη απέναντι στις τρεις, κυκλικού σχήματος, περιστρεφόμενες ξυριστικές κεφαλές της μηχανής. Σε κάθε επαφή των λεπίδων με το δέρμα μου ένιωθα τα γένια μου να πέφτουν "ηρωϊκά" κατά κύματα. Ταυτόχρονα , η "θέρμη της μάχης" είχε αρχίσει να γίνεται ιδιαιτέρως αισθητή στον γραφόντα (σ.σ. κοινώς λαμπάδιασα ο άνθρωπος από την τριβή χα,χα,χα). Μετά από αρκετά λεπτά ο "δαίμων" της μπαρμπερικής το γύρισε στο χειροκίνητο σύστημα... Με το κλασσικό ξυράφι - κάθε μπαρμπέρη που σέβεται τον εαυτό του- ανά χείρας άρχισε να ξυρίζει "κόντρα", κάποια σημεία του προσώπου μου που ακόμα αντιστέκονταν σθεναρά στον κατακτητή (σ.σ. αυτό δεν ήταν πια ξύρισμα αλλά το Hostel 3...). Νιώθοντας το ξυράφι να "θερίζει" το δέρμα της μουτράκλας μου, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν άραγε η ζωή με ένα αυτί και αν τυχόν πρέπει να επιλέξω, όταν έρθει η ώρα, ένα διδακτορικό πάνω στα βλαστοκύτταρα για να έχω καβάτζα μερικά σε περίπτωση που το δέρμα μου δεν θα την πάλευε πια μετά το πέρας της σεμνής ξυριστικής τελετής της οποίας ήμουν μέτοχος...</span></p><p align="justify"><span style="color:#ffffff;">Προς μεγάλη μου έκπληξη επιβίωσα της εμπειρίας αρτιμελέστατος με λίγες μόνο αμυχές "πταίσματα" να μαρτυρούν τι είχε προηγηθεί। Εκεί που έκανα να ανασηκώσω ο αφελής το κεφάλι μου, ο "μπαρμπέρης της κολάσεως" το εσπρωξε πάλι πίσω και άρχισε να ψεκάζει το πρόσωπό μου με μία από τις πρώτες λοσιόν προσώπου που επινόησε ο άνθρωπος (σ.σ. αν όχι ΤΗΝ πρώτη...). Εκείνες τις κρίσιμες ομολογουμένως στιγμές που η λοσιόν, λέγε με θειϊκό όξύ light- έκαιγε το δέρμα μου, είδα με την άκρη του δεξιού μου ματιού την ροζ πανδαισία μου να χασκογελάει "κομψά" (σ.σ. το σωσες μωρό, το σωσες, χα,χα,χα). Μόλις τέλειωσε η "ζιζανοκτονία" με τη μορφή ψεκασμού, διέπραξα το μοιραίο λάθος... να αποπειραθώ να σηκώσω το κεφάλι μου... Ποιος είδε τον μπαρμπέρη και δεν τον φοβηθηκε; Με μια αστραπιαία κίνηση ο περι ου ο λόγος με έβαλε στη θέση μου (σ.σ. κυριολεκτικά σας διαβεβαιώ χα,χα,χα) πριν περάσει στο επόμενο στάδιο της "ξυριστικής ελεγείας" του. Βγάζοντας ένα πιστολάκι μαλλιών (σ.σ. και γκατζετάκιας ο κύριος λοιπόν...χα,χα,χα), άρχισε να μού εξαπολύει ένα μπαράζ κρύου αερα στην "φλεγόμενη" επιδερμίδα μου (σ.σ. τώρα πια ξέρω πως "ένιωθαν" τα επιταχυνόμενα σωματίδια στο πείραμα του Cern, ω ναι!!!). Μετά από το κρύο "αερο- ντους" ακολούθησε ένα έντονο μασαζ στο πρόσωπο με -τι άλλο॥- Νivea (σ.σ. γιατί απλά ο χρόνος σταμάτησε εκεί...), κατά τη διάρκεια του οποίου έφαγα και τα χαστουκάκια μου (σ.σ. μέσα στο πλαίσιο του fair play πάντα...) έτσι για να στρώσω επιδερμίδα. Αφού έφαγα τα "μπαρμπερομπουνίδια" ο "ακατανόμαστος" (σ.σ. αυτός κι εκείνος από το Χαρι Πότερ ένα πράγμα...) έβγαλε από το θηκάρι του όχι γιαταγάνι (σ.σ. όπως ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι θα κάνει...) αλλά... λευκό βουρτσάκι για να καθαρίσει το "πεδίο της μαχης" από τα "κουφάρια "των πεσόντων γενιών, τριχών και λοιπών θυμάτων ανά την φράπα μου.</span></p><p align="justify"><span style="color:#ffffff;">"Έτοιμος! Με γεια!" βροντοφώναξε ο βαρυκόκκαλος "φονευς των τριχών" . Για πότε σηκώθηκα, για πότε χαιρέτησα, για πότε πλήρωσα και για πότε βρέθηκα εκτός κουρείου ούτε κι εγώ ο ίδιος το κατάλαβα. Θυμάμαι όμως ότι με έπιασε νευρικό γέλιο λόγω της κάπως σουρεαλιστικής και συνάμα διασκεδαστικής εμπειρίας που μόλις είχα βιώσει. Το πρώτο φιλί της κοπέλας μου στο μάγουλο για το "Με γεια!" και η υπέροχη αίσθηση των χειλιών της πάνω στην φρεσκοξυρισμένη μου επιδερμίδα, με έκανε να σκεφτώ ασυναίσθητα: "Χαλάλι η μίνι-ταλαιπωρία... Ευχαριστώ μεσιέ μπαρμπέρη! Αποστολή εξετελέσθη!!!".</span></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-7417309544966294857?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-51846617021208164862009-03-14T02:26:00.001-07:002009-03-14T02:33:32.688-07:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Μπορεί κάποιος να φανταστεί παλαιό Κρητίκαρο δίχως μουστάκα και μουστάκια?</span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Στο ιστολόγιο </span><a href="http://ganifantis.blogspot.com/"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">"ο φωτογράφος της Κισάμου - φωτογραφίες του ανεπανάληπτου Ανυφαντή"</span></a><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;"> υπάρχει μια όμορφη περιγραφή ενός κρητικού που ένοιωσε να του επιτήθεται ο μπαρμπέρης για να του κόψει τα μούσια, καθώς και αντίστοιχη φωτογραφία, τα οποία αναδημοσιεύω। </span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;"></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Επισκεφτήτε το ιστολόγιο αυτό, είναι πολύ ενδιαφέρον। </span></div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312973567977479362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sbt5T4xWXMI/AAAAAAAAAEc/76i0uMIp8bE/s320/PATERAKHS3.jpg" border="0" /><span style="color:#ffffff;">........ Με το μάτι να γυαλίζει επικίνδυνα ο κουρέας σήκωσε το στήριγμα κεφαλιού της καρέκλας και έσπρωξε με ορμή το κεφάλι μου να ακουμπήσει πάνω του. Κατόπιν άρπαξε την ξυριστική λεπίδα, κατέπνιξε με δυσκολία τους πολεμικούς αλαλαγμούς που ήθελε να βροντοφωνάξει και "επιτέθηκε" με μένος στο αξύριστο πρόσωπό μου. Η μάχη ήταν εκ των πραγμάτων άνιση και τα γένια μου δεν είχαν καμία τύχη απέναντι σε αυτό....... σε λίγο όλα τελείωσαν. Εκεί που έκανα να ανασηκώσω ο αφελής το κεφάλι μου, ο "μπαρμπέρης " το έσπρωξε πάλι πίσω και άρχισε να ψεκάζει το πρόσωπό μου με μία από τις πρώτες λοσιόν προσώπου που επινόησε ο άνθρωπος. Πήγα να φωνάξω αλλά σώθηκα όταν άκουσα το "Έτοιμος! Με γεια!"<br />Αναρτήθηκε από ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ στις </span><a class="timestamp-link" title="permanent link" href="http://ganifantis.blogspot.com/2009/02/blog-post_25.html" rel="bookmark"><span style="color:#ffffff;">8:01 πμ</span></a><span style="color:#ffffff;"> </span><a title="Επεξεργασία ανάρτησης" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=354495420657021360&amp;postID=2717276743978638462"></a><br /><span style="color:#ffffff;">Ετικέτες </span><a href="http://ganifantis.blogspot.com/search/label/%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%82" rel="tag"><span style="color:#ffffff;">κισαμος</span></a><span style="color:#ffffff;">, </span><a href="http://ganifantis.blogspot.com/search/label/%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%B9%CE%B5%CF%82" rel="tag"><span style="color:#ffffff;">φυσιογνωμιες</span></a><span style="color:#ffffff;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-5184661702120816486?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-81272396923599745472009-03-14T02:06:00.000-07:002009-03-14T02:19:50.207-07:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sbt1zP2D4uI/AAAAAAAAAEU/aPbPpKwGE7g/s1600-h/Gysis_002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312969708700689122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; CURSOR: hand; HEIGHT: 401px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/Sbt1zP2D4uI/AAAAAAAAAEU/aPbPpKwGE7g/s320/Gysis_002.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:130%;"><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82_%CE%93%CF%8D%CE%B6%CE%B7%CF%82"><span style="color:#ffff99;">Ο Νικόλαος Γύζης </span></a><span style="color:#ffff99;">υπήρξε ένας σπουδαίος ζωγράφος και από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της </span><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%85"><span style="color:#ffff99;">Σχολής του Μονάχου </span></a><span style="color:#ffff99;">στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη।</span></span></div><br /><span style="font-size:130%;color:#ffff99;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffff99;">Άλλωστε, πληγωμένος από την πατρίδα (μάλλον από τους εκπροσώπους και τις αρχές της πατρίδας), όπως όλα τα μεγάλα πνεύματα, επέλεξε να ζήσει και να δημιουργήσει στο Μόναχο, παρόλο που η νοσταλγία του για την χώρα του υπήρξε μεγάλη και δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην αυστηρή γερμανική νοοτροπία αρχικά।</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ffff99;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffff99;">Τα εικαστικά μου γούστα προσανατολίζονται περισσότερο στον </span><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BE%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82"><span style="color:#ffff99;">εξπρεσιονισμό</span></a><span style="color:#ffff99;">, ωστόσο λατρεύω τα έργα του Γύζη που ηθογραφεί όσο κανένας άλλος την Ελληνική καθημερινή ζωή με τις ανατολίτικες παραδόσεις και ήθη της।</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ffff99;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffff99;">Ένας από τους πιο όμορφους πίνακές του είναι ο Μπαρμπέρης। Νομίζω ότι θα έπρεπε αυτός ο πίνακας να υπάρχει σε κάθε παραδοσιακό κουρείο।</span></span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-8127239692359974547?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-6261428659863045052009-03-12T15:12:00.000-07:002009-03-12T15:17:51.002-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/SbmI7YVdNnI/AAAAAAAAAD8/inpF71AhBlc/s1600-h/%CF%88%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312427789186315890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 234px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/SbmI7YVdNnI/AAAAAAAAAD8/inpF71AhBlc/s320/%CF%88%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Μια παλαιά φωτογραφία του Ψαλίδιου, από τότε που παιδάκι ακόμα, πήρε τα ψαλίδια και άρχισε να κουρεύει, όπως όπως...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">... και σήμερα ποιός τον πιάνει... δέυτερο ψαλίδι δεν υπάρχει στο νησί...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffcc;">Δεν είναι σαν παλιά καρτ ποστάλ η επιχρωματισμένη φωτογραφία εποχής? Άμα λέω εγώ ότι ο ΕΟΤ έπρεπε να του δώσει επίδομα, κάτι ξέρω...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-626142865986304505?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-3536162763860243512009-03-12T04:05:00.000-07:002009-03-12T04:11:32.353-07:00<span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Ο Ψαλίδιος είπε σήμερα:</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:180%;color:#ffffcc;"><em>"η μύτη του σκύλου, </em></span><br /><span style="font-size:180%;color:#ffffcc;"><em>τα χέρια του μπαρμπέρη </em></span><br /><span style="font-size:180%;color:#ffffcc;"><em>και ο κόλος της γυναίκας </em></span><br /><span style="font-size:180%;color:#ffffcc;"><em>είναι πάντα κρύα"</em></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Ξέρει ο Ψαλίδιος...</span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/SbjswKGJZSI/AAAAAAAAAD0/144Q_hhMiTo/s1600-h/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82.jpg"><span style="color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312256072571512098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_47Cgm-5rarE/SbjswKGJZSI/AAAAAAAAAD0/144Q_hhMiTo/s320/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82.jpg" border="0" /></span></a> <span style="color:#ffffff;">Η φωτογραφία είναι από </span><a href="http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://farm1.static.flickr.com/92/274918404_5b4792eb66.jpg&amp;imgrefurl=http://istologio.org/%3Fp%3D308&amp;usg=__THoX9igSoVONz4OSQFEnmt6TYNU=&amp;h=500&amp;w=375&amp;sz=124&amp;hl=el&amp;start=1&amp;tbnid=3OTGxtDitjB98M:&amp;tbnh=130&amp;tbnw=98&amp;prev=/images%3Fq%3D%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25B1%25CF%2582%26gbv%3D2%26ndsp%3D20%26hl%3Del%26sa%3DN"><span style="color:#ffffff;">εδώ</span></a><br /><span style="color:#ffffff;">όπου μπορείτε να διαβάσετε και μια όμορφη ιστορία για έναν "άπιστο" κουρέα<br /></span><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-353616276386024351?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2814653470216203558.post-56361031868873256592009-03-12T01:35:00.000-07:002009-03-12T01:43:36.249-07:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#663366;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">To ιστολόγιο του</span> <strong><span style="color:#cc0000;">Ψαλίδιου</span></strong> <span style="color:#ffffff;">είναι αφιερωμένο στον Μπαρμπέρη, όχι της μακρινής Σεβίλλης, αλλά στον ξακουστό</span> <span style="color:#cc0000;"><strong>«Ψαλίδιο»,</strong></span> </span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">τον μπαρμπέρη των Αγίων Σαράντα, στο κέντρο του Φιόρου του Λεβάντε.<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">Φανταστείτε! Μπαρμπέρης και ζακυνθινός! Το τί μάντσιες έχει οργανώσει τα τελευταία... 50 και χρόνια... Μπαρμπέρης από 11 χρονών. Μπαρμπέρης και στο στρατό. Το τί κεφάλια έχει κουρέψει, το τί ψείρες έχει δει, το τι αυτιά θα ’χει κόψει!!!<br /><br />Ένας μπαρμπέρης στο κέντρο της χώρας! Ολόκλήρη τουριστική ατραξιόν! Και αφού ο ΕΟΤ δεν του δίνει επίδομα για τις υπηρεσίες του στην προβολή της παράδοσής μας, του δίνω εγώ τα σέβη μου.<br /><br />Ο </span><strong><span style="color:#cc0000;">Ψαλίδιος</span></strong> </span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">αν «ψέλνει» το ΦΙΓΓΑΡΟ ΦΙΓΓΑΡΟ? Μα δεν έχει αφήσει τουρίστρια που να μη της τα ψάλει. Και βέβαια μπαρμπέρης μπαρμπέρης αλλά έχει κόψει και έχει κόψει βρετανικά, γερμανικά, σουηδικά κοτσίδια!!! Και δώστου κλικ και κλικ οι φωτογραφικές. Και μετά, όλο τον χειμώνα καταφθάνουν ταχυδρομικά φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο. Είναι πονηρός ο μπαρμπέρης βρε!<br /><br />Ο</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Ψαλίδιος</span></strong> <span style="color:#ffffff;">ο ξακουστός είναι ο πατέρας μου. Θυμάμαι μικρός, ντρεπόμουν που ο μπαμπάς δούλευε, κούρευε, και όλος ο κόσμος περνούσε και τον κοιτούσε από την τζαμαρία. Ε, έχω και ’γω λίγο το ζακυνθινό το ψώνιο. Σήμερα νοιώθω περήφανος που ο</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Ψαλίδιος</span></strong></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">, με την χτένα και το ψαλίδι του με έστειλε και με σπούδασε, με έστειλε να σπουδάσω κάτι που δεν γνώριζε τί σημαίνει, αλλά καταλάβαινε ότι θα ήταν σπουδαίο. Έχει βάλει εκεί, ανάμεσα στις κολόνιες λεμόνι και τα ξουράφια του και την φωτογραφία μου (καλά δεκαετίας είναι) και με δείχνει στον κόσμο! Ο γιος μου ο σπουδαγμένος! Και υπερηφανεύεται!<br /><br />Ε, αυτό το ιστολόγιο είναι η ανταπόδοση για τον πατέρα μου τον</span> <strong><span style="color:#ff0000;">Ψαλίδιο</span></strong>. </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">Ήρθε η ώρα να υπερηφανευτώ και ’γω. Είναι η ηλεκτρονική του φωτογραφία για να τον δείχνω και ’γω στον κόσμο.<br /></span><br /><span style="color:#003300;"><span style="color:#ffffcc;">Σας περιμένω να στείλετε ανώνυμα ή επώνυμα τις δικές σας ιστορίες για τρίχες ώστε να ανεβούν στον ηλεκτρονικό χώρο του</span> <strong><span style="color:#ff0000;">«Ψαλίδιου»</span></strong></span><span style="color:#ffffcc;">। Επιτρέπονται όλα αρκεί να έχουν θέμα τις «τρίχες». Και μην ξεχνάτε: ο κουρέας σας είναι ο καλύτερος ψυχολόγος σας. Ακούστε τον. </span></span></span></div><div align="right"><br /><em><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:180%;">Με τσι γειες σας</span><br /></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2814653470216203558-5636103186887325659?l=psalidios.blogspot.com' alt='' /></div>Haris Tortorelishttp://www.blogger.com/profile/03609097488553020012noreply@blogger.com1